De Commercial Club of Chicago werd in 1877 opgericht door 17 zakenlieden die van mening waren dat de stad een sterke en eensgezinde civiele kracht nodig had om de koers van stedelijke ontwikkeling (mede) te bepalen. De Club bestaat vandaag de dag uit de top van het bedrijfsleven en de professionele, culturele en educatieve wereld. Het is niet de gemeente, maar deze NGO die vanaf het begin de stedenbouwkundige planning en ontwikkeling van Chicago heeft bepaald.
In 1889 verleende de Club aan de architecten Burnham en Bennett de opdracht om een studie te doen en een plan te maken. Na 20 jaar, in 1909, presenteerden zij ‘The Plan of Chicago’, dat gedurende de hele 20e eeuw HET plan was en nauwelijks serieuze competitie van andere plannen ondervond. Het Plan gebruikt ruimtelijke middelen om -geinspireerd op Parijs- een ‘harmonie’ te bereiken tussen schoonheid, efficientie en materiele welvaart.
Een eeuw later, in een tijd waarin Chicago nauwelijks nog groeit en geconfronteerd wordt met aanzienlijke sociale en ecologische problemen, heeft de Club een nieuw leidend plan opgesteld. Het plan heet Metropolis 2020 en werkt op basis van publiek-privaat partnerschap (PPS): “Chicago functioneerde steeds het beste, functioneerde exceptioneel goed, toen de private en publieke sector samenwerkten, en toen het prive-kapitaal en -initiatief in civiele ambities werden geinvesteerd.”
De eerdere prestaties van de stad zijn overigens inderdaad opmerkelijk te noemen: de verwoeste stad werd in 10 jaar na ‘The Great Fire’ volledig herbouwd, Ogden keerde de loop van de Chicago River om en Chesborough verhoogde het maaiveld ‘downtown’ met +3m, de wolkenkrabber is meer dan in New York in Chicago ‘uitgevonden’ en de stad groeide in iets meer dan een eeuw uit tot de metropool van vandaag. Er zit ook een keerzijde aan dit succesverhaal: Chicago is de meest gesegregeerde stad in de VS en herbergt het grootste ghetto van de VS. zie Prachtwijken/krachtwijken: Chicago Southide elders op deze site.
Metropolis 2020 haakt hierop in. Het plan is erop gericht de ‘onderklasse’ (dit is een eufemisme, de ‘onderklasse’ in Chicago is niet te vergelijken met die in Nederland) in de stedelijke economie te betrekken om de economie een stimulans te geven, de sociale kosten te verminderen en de “middle class creating potential of the metropolis” te verwerkelijken.
De middelen die de Club hiervoor in wil zetten, zijn belastingvoordelen voor investeerders in ’sociale woningbouw’ (de beruchte ghetto’s en ‘projects‘), de aanleg van openbaar vervoer tussen deze gebieden en ’starter jobs’ in suburbia, toegankelijk onderwijs en andere maatregelen om sociale, economische en ruimtelijke kloven te overbruggen en te slechten. Anders dan het puur ruimtelijke plan van Burnham en Bennett, hanteert Metropolis 2020 een meer integrale benadering. Het is een breed opgezet plan dat een even breed scala aan middelen hanteert.
Metropolis 2020 zet ook in op regionale samenwerking om uberhaupt iets op regionale schaal voor elkaar te krijgen. Chicago bestaat tot op heden uit 273 formeel onafhankelijke gemeentes, waardoor regionale plannen vaak sneuvelen door een veto (het beroemde “not in my backyard”). M2020 is er onlangs in geslaagd de departementen van Infrastructuur en Wonen te laten fuseren in een enkel departement dat regionaal wordt gesteund.
De prioriteiten, doelstellingen en methodes zijn volledig helder. Alhoewel M2020 formeel geen enkele politieke macht heeft, wordt het bemand door een zodanig professioneel team, produceert het zodanig leidende analyses, visies en plannen, en wordt het gesteund door een zodanig invloedrijk netwerk, dat gesteld mag worden dat hier -en niet bij de gemeente- de toekomstige stad wordt gemaakt. Het projectbureau sluit in 2020 zijn deuren, omdat het dan “alle doelen zal hebben bereikt”.
No Comments
Leave a Comment
trackback address